Afscheid van Oekraïne. Impact van een reis.

2013-07-17 10.58.23 Vanmorgen werden de huurbussen afgetankt en ingeleverd bij Autoverhuur Zeeland. Het werkelijke einde van onze Oekraïnemissie. Met ruim 3600 kilometer probleemloze rijervaring per bus werden ze  geparkeerd met stof en insectenresten uit 5 landen. Gisternacht rond 23.15 werden de reizigers thuis afgeleverd. De achterblijvers zorgden voor een warm welkom aan de deur.2013-07-17 11.13.22

2013-07-15 18.22.41

Willekeurige blik in een kamer van het Engler hotel Hongarije na aankomst

Gistermorgen aan het ontbijt in het Engler hotel in Hongarije vertelde Chris dat de thuisreis a hell of a job is. Gelukkig hebben we een aantal chauffeurs die een stukje sturen. In blokken van twee uur rijden en pauzeren is het allemaal wel te doen. In Duitsland zorgen files soms voor oponthoud. De stemming in de bussen is soms slapend stil, maar er wordt ook gekaart, gezongen en geswingd op de muziek en er ontstaan mooie gesprekken. Het verlangen naar Zeeuws Vlaamse friet, mosterd dille saus en nog veel meer prikkelt het verlangen. De saamhorigheid binnen de groep is onbreekbaar. We zijn allemaal blij om weer naar huis te gaan.

2013-07-15 14.31.52

Budapest is een bruisende stad waar oud en nieuw elkaar ontmoeten.

De reisdag daarvoor lag Budapest op de route. Budapest is een schitterende metropool aan de Donau met metro, trams en trolleybussen. Een stad met monumentale gebouwen, ruime pleinen en veelkleurige mensen. Ik vind het fantastisch om een stad te beleven. Ik heb er af en toe behoefte aan er doorheen te slenteren of vanaf een terras het in mij op te nemen: de mensen, de sfeer. Wat een contrast is Budapest met het grauwe Beregowo! Ik word er vrolijk van.

De eerste dag terugdenkend aan het voorafgaande. De impact. Wat ik er van gezien heb is Oekraine een onbezienswaardig land. Je ziet veel verval, verveloze huizen, ontakelde gebouwen uit een bedenkelijk Sovjet tijdperk, geasfalteerde straten met gaten zo groot als kinderbadjes. Het straalt allemaal een kansloze grauwheid uit. De bouwsels lijken de strijd met elkaar  aan te gaan om mee te dingen naar de hoogste troosteloosheidsprijs. Een enkel mooi afgelakt huis straalt rijkdom uit met een dikke wagen voor de deur. Corruptie is een normaal gegeven. Ik denk: uit jezelf ga je hier niet naar toe, dat laat je wel uit je hoofd. Je moet eigenlijk wel door God geroepen zijn om hier te komen.

Ik heb bijzondere mensen ontmoet. Mensen zoals Anja. Zij gelooft, sterker nog: zij ervaart, zij weet  dat God het plan met haar heeft om straatkinderen een beter bestaan te geven. Het verbaast mij dat ze toch met beide benen op de grond en buitengewoon nuchter praat over God en hoe ze Hem ervaart in haar leven en hoe ze Hem de ruimte geeft om haar te leiden. Ik heb haar met schitterend heldere stem – met overtuiging – horen zingen in de baptistenkerk. Of Christian, die voor een jaar zijn medische studie onderbreekt om baby’s die werkelijk niemand hebben met liefde te verzorgen. Hij gaat vandaag naar huis. Hij zei: ik weet niet of ik hier ooit terugkom. Ik zie wel wat Gods plan met mij is. Of Peter, de vriendelijk glimlachende, zachtaardige directeur van Children’s Relief. Hij probeert al maanden om hulpgoederen die bij de grens staan te wachten op het afronden van bureaucratische formaliteiten het land in te krijgen. Terwijl mensen het zo vreselijk  hard nodig hebben. Hij blijft geloven. Ik heb hem in zijn kerk zijn geloof zien uiten, swingend op de muziek met zijn handen naar de hemel, soms buigend – ik stel me voor: smekend – maar hij is meer de man van vertrouwen, dat er ongetwijfeld een plan achter zit. Ze leven niet met grote plannen. Ze blijven bij zichzelf. Ze richten zich op de paar vierkante meters om hen heen waar zij het verschil kunnen maken met de inspiratie van Hem.

En Aniko, de lerares die voor ons tolkte. Ze maakte een shirt voor zichzelf. Op haar schouder heeft ze een hand getekend. Daarin staat de tekst: We give it all in his hands. Het raakt me dat iemand zich zo durft uit te spreken en zo vertrouwd.

Maar ook gebeurtenissen. De begeleider van het Kinder support plan had eerst een ander gezin op het programma staan om te bezoeken. Eigen gebreide sokjesWe konden daar op één of andere manier niet terecht op dat moment. Daarvoor in de plaats bezochten we een ander gezin. Ze hadden niets meer om te eten. Toen wij binnen kwamen met een simpel voedselpakket werd dat ervaren als de hand van God.

En de kinderen: Alexander, Eric, Anna, Andris, Maja, Daniëlla, Atilla en al die anderen. groepsfoto op het schoolpeinDe band die je in een paar dagen opbouwt. Die vragen je naam op  hun shirt te schrijven. Wanneer ze hun naam op het shirt dat ik aan heb schrijven zijn ze dichtbij. Ik denk: wat is hun toekomst in dit land dat geen belofte lijkt te hebben.

Ruben zei in de kerk in het zigeunerkamp: Mooi om te zien. Hier geen gezeur om hoe het zou moeten. Je ziet dat God gewoon door gaat met mensen inspireren om hun gevoel, hun geloof te volgen en het te delen en uit te dragen, gewoon, zoals ze zijn.

Waterig gevechtEn de jongeren uit onze groep. Bewust of minder bewust op zoek naar de zin en onzin van het leven. Midden in hun ontwikkeling, niet wetend nog waar het voor hen heen gaat. Bereid om vriendschap te delen. Open in het gesprek. Mooie mensen. Saamhorigheid. Zorg hebben voor elkaar, wanneer iemand even niet lekker in zijn vel zit. Sommigen hebben hun nachtrust voor mij opgeofferd toen ik dat nodig had. Respect ook voor Ruben. Eerlijk betrokken en in zijn element bij de kinderen van de school. Hij weet gesprekken los te maken. Deelt open zijn geloofservaringen. Luisteraar en verteller. Humor. En altijd energie voor een potje voetbal. Mooi dat ik van deze groep deel mocht uitmaken.  De impact van de missie zal nog wel een tijdje nadenderen, zoals ongetwijfeld ook bij anderen.

2013-07-15 08.18.45Eén van de regels van de Ark – ons onderkomen deze week – is dat je je naam op de wand of het plafond van de huiskamer schrijft. Je leest de namen van onze groep uit 2010. Er staan tekeningetjes van andere groepen en inspirerende bijbelteksten. Je naam blijft achter, de gedachten gaan mee.

Geschreven door Cornelis

Advertenties

6 gedachten over “Afscheid van Oekraïne. Impact van een reis.

  1. Wat een bijzondere ervaring lijkt dit mij. Ik zou dingen ook wel zo willen voelen en verwoorden. Het leven is soms zo oppervlakkig en leeg geworden. Dankjewel voor het delen van deze mooie gebeurtenis.

  2. Mooi geschreven Cornelis… Weer veel om over na te denken. Jullie bedankt voor alles en nog bedankt voor het Zeeuws knopje, een grote verrassing 🙂 Groetjes Arlien

  3. Mooie impressie van jullie belevenissen. Het was altijd leuk om jullie ervaringen te lezen via dit blog.
    Gelukkig weer goed thuisgekomen van deze verre reis.
    Ben benieuwd naar alle verhalen/ ervaringen die nog volgen.

  4. Heel mooi geschreven Cornelis en ook de anderen op deze site! Leuk om jullie verhalen mee te volgen maar ook heel fijn dat jullie allemaal weer veilig terug zijn! Ik was inderdaad een van de mensen bij de deur om jullie op te wachten. 🙂

  5. Zoals Cornelis al op verschillende manieren heeft gezegt: Je laat een handdruk achter bij de kinderen, je naam in de Ark en een glimlach op het gezicht van de kinderen en zeker ook bij jezelf. De herinneringen aan deze 11 dagen gaan voor altijd met mij mee. Ik had deze reis voor geen goud willen missen!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s